وحیدالله یوسفزی

خواب واژه ها
با قلم،با قصه، با كاغذ كه پيمان مي كنم .
خواب چندين واژه را هر شب پريشان مي كنم .

شعر هايي مي نويسم ، بي تعارف در سكوت
عشق را بر سفره ي احساس مهمان مي كنم

روبرويش مي نشينم ، با دلِ مملو ز شعر
از غزل ، از مثنوي ، از عشق پرسان مي كنم

چشم هايش را كه مي بينم خجالت مي كشم
اضطرابم را درون سينه پنهان مي كنم

وقتي مي فهمم غمش را ، روبروي آسمان
ابر مي گردم –  به خود پيچيده – باران مي كنم